เหลียวมองคนที่รออยู่ข้างหลังในเวลาที่คุณทะยานไปข้างหน้า

นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้กลับไปมอบสัมผัสอัน อบอุ่นให้อับคนที่รักคุณ นี่ไม่ใช่คำถามที่ชวนกระทบ หรือ ต้องการให้บอบซํ้า แต่เป็นคำถามในชีวิตจริงสำหรับคน ร่น,ใหม่ทั้งหลาย ตั้งแต่นักเรียนนักศึกษาที่แสวงหาความรู้ ไกลบ้าน หรือหนุ่มสาววัยทำงานที่จากบ้านมานานปีเพื่อ เข้ามาทำงานในเมืองใหญ่เพราะในแง่มุมของชีวิตและการใช้ชีวิต มีสิงละเอียด อ่อนต่อความรู้สึก ซึ่งอาจถูกมองข้ามหลายๆ บาร์โหนเพิ่มกล้าม คนอาจจะโทรศัพท์กลับบ้าน หรือติดต่อทาง บ้านสมาเสมอด้วยการสื่อสารออนไลน์ เช่นอีเมล์หรือโปรแกรม MSN แต่ในอีกทางหนึ่ง คนรุ่นใหม่จำนวนมากกลับเลือกที่จะนานๆ ครั้งจะโทรศัพท์กลับไปหาที่บ้านสักทีด้วยเหตุผล เพราะ หน้าที่การงานที,ได้รับมอบหมายนั้นมากมาย จนไม่มีเวลา ติดต่อกับทางบ้าน หรือหากคนทางบ้านโทรศัพท์มาหา ก็อาจ จะอยู่ในช่วงเวลางาน ซึ่งแม้จะเป็นเวลาเลิกงาน แต่ก็ยังต้องทำ โอที จึงทักทายถามไถ่กันได้ไม่นานส่งผลให้ครั้งต่อๆ ไป คนที่บ้านจึงไม่ค่อยกล้าโทรมา เนื่องด้วยความเกรงใจ รวมทั้งมีคนรุ่นใหม่จำนวนมากที่หลงลืม ครอบครัว เพราะหัวใจผูกพันด้วยความรักจึงมีเวลาให้กับคนรัก มากกว่าครอบครัว บาร์โหนเพิ่มความสูง
ลองพิจารณาด้วยสายตาที่มองไกล ด้วยหัวใจที่เปิดกว้าง ว่าอย่างใด คือการใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่ามากกว่ากันระหว่าง ใน วันที่มีพร้อมทุกอย่าง หรือประสบความสำเร็จในชีวิต แต่กลับ สูญเสียคนในครอบครัว ไม่เหลือคนในครอบครัวแม้แต่คนเดียว บาร์โหนติดประตู ที่จะมาร่วมยินดีในซื่อเสียงเกียรติยศที่ได้รับ กับการพ่ายแพ้ บนเล้นทางชีวิตหรือการทำงาน ไม่สามารถไขว่คว้าความสำเร็จ ได้ดังที่หวัง จนทุกข์ระทม แต่กลับได้รับการปลอบประโลม อย่างอบอุ่นจากคนในครอบครัวที่คอยอยู่เคียงข้างอย่างไม่เคย เปลี่ยนแปลงจึงอย่าให้การไล่ตามความใฝ่ฝันในหน้าที่การงานด้วย การทะยานไปข้างหน้า หรือความมุ่งมั่นทางการศึกษากลับ ทำให้หลงลืมเวลาสำหรับแบ่งปันความรัก ความอบอุ่น ให้กับ


บาร์โหน

Write a comment

Comments: 0